فرمولاسیون غذایی میگو

فرمولاسیون غذایی میگو

فرمولاسیون غذایی میگو

فرمولاسیون غذایی میگو از سری مقالات مدیریت تغذیه میگو میباشد که قصد داریم در این مقاله از ایران متو به آن بپردازیم. تولید جهانی میگو در سال 1995 ، 712000 تن بوده که برای این مقدار تولید حدود یک میلیون تن غذا مصرف شده است. جالب است بدانید غذا بیش از 50 درصد هزینه تولید را در مزارع پیشرفته پرورش میگو شامل میشود. تولید کنونی میگوهای پرورشی در سطح جهانی قابل توجه میباشد. به احتمال زیاد میگوی ببری سیاه ، گونه غالب است. بنابر این عملیات مربوط به تغذیه ، غذادهی ، مدیریت استخرها و عملیاتی که بطور روتین در پرورش این میگو صورت میگیرد، بر اساس تجربیات بدست امده در کشور تایوان در این قسمت مورد بحث قرار میگیرد.

غذا و تغذیه میگو

فرمولاسیون غذایی میگو که در تایوان استفاده میشود، فرمول های اصلاح شده از مواردی هستند که برای میگوی ژاپنی در ژاپن استفاده میگردند. تغییرات ایجاد شده در آنها بطور کلی مربوط به کاهش کلی قیمت می باشند. این غذاها بطور کلی در حدود 35 الی 40 درصد پروتئین خام ، 14 الی 17 درصد خاکستر، 6 الی 8 درصد چربی خام ، 10 الی 13 درصد رطوبت و 3 درصد فیبر خام را دارا میباشند. یک مدل فرمولاسیون غذایی میگو در جدول زیر آورده شده است.

فرمولاسیون غذایی میگو

همانطور که در جدول دیده میشود در فرمولاسیون غذایی میگو ، پودر ماهی بعنوان یک منبع پروتئینی مهم ، درصد نسبتاً زیادی را به خود اختصاص میدهد. کنجاله سویا فقط به میزان 5 الی 10 درصد استفاده میشود. اخیراً مشخص شده که غذا هایی که به آنها میتونین اضافه گردیده ارزش غذایی آنها بیشتر میشود. این موضوع در  جیره غذایی  P.vannamei اثبات گردیده است. در این حالت ترکیب کنجاله سویای بیشتر ، در فرمولاسیون غذایی میگو قابل توجه میباشد. در مورد جایگزینی کنجاله سویا بجای پودر ماهی ، تحقیقی توسط Cruz  (1986) صورت گرفت. در آن تحقیق از عصاره فرار کنجاله سویا بعنوان جایگزینی برای پودر ماهی در جیره غذایی شامل 40 درصد پروتئین در مورد میگوی ببری سیاه که در استخرهای خاکی در تراکم 10 تا 20 عدد در متر مربع پرورش داده می شدند، استفاده شد و مشخص گردید که جیره حاوی 35 درصد کنجاله سویای بدون چربی ، باعث افزایش وزن خوبی در آنها می گردد و نیز میزان بقاء و ضریب تبدیل غذایی در آنها مطلوب می باشد. بنابر این ارزشمند است که در تغذیه این میگو مقادیر بیشتری کنجاله سویا بعنوان پایه در نظر گرفته شود.

علاوه بر کیفیت تغذیه ای ، غذای تهیه شده بایستی در آب مقاوم و نیز حاوی مواد جاذب برای میگو باشد. گلوتن و آرد گندم بعنوان عامل چسبان، در حالیکه پودر پوسته میگو ، پودر کبد اسکوئید و محلول خشک شده ماهی ها بعنوان مواد جاذب استفاده میشوند. بعضی اوقات به غذای میگو ، پودر جلبک دریایی نظیر کلپ یا همان اشنه دریایی و اسپیرولینا اضافه میگردد. غذای پلت شده محتوی 0 الی 8 درصد اسپرولینا در تغذیه میگو ژاپنی باعث رشد و بقاء خوب گردیده همچنین در مقدار 8 درصد اسپرولینا ، تولید رنگدانه در این میگو افزایش پیدا میکند. وقتی که این جلبک بطور کامل با مخمر لاکتیک تعویض شود، تولید رنگدانه بطور مشخصی کاهش پیدا کرده ولی رشد، تغییری نمی کند. با وجود اینکه اسپرولینا نقش مثبتی در فرمولاسیون غذایی میگو ایفا می کند ، ولی در مقادیر بالا اضافه کردن آن هزینه بر و گران میباشد. در هر حال جاری مخمر لاکتیک بجای اسپرولینا ، بخاطر اثری که در رشد و بقاء دارد، امکان میباشد.

اضافه کردن مواد در مقادیر بسیار کم ویتامین ها ، مواد معدنی و استرول ها به جیره های غذایی گونه های مختلف ، صورت میگیرد. پرمیکس های ویتامین تجاری ، در دسترس می باشند. احتیاجات غذایی به بعضی از ویتامین ها خصوصا در میگوی ژاپنی مشخص گردیده است. همچنین افزودن ویتامین ها به غذاهای ترکیبی میگوی ببری سیاه در مقادیر کم به ازاء هر کیلوگرم غذا شامل:

فرمولاسیون غذایی میگو

همچنین به بعضی از غذاها اسیدهای صفراوی و آنزیم ها نیز اضافه میگردند.  Deshimura و همکاران (1985) تحقیقی را در مورد ترکیب شیمیایی و  اثرات تغذیه ای دو غذای تجاری و نیز یک غذای طبیعی بنام Venerupsis philippinarum (نوعی صدف خوراکی) انجام دادند. بالاترین میزان رشد و کارآیی غذایی در میگوی ببری سیاه در وزن 0.65 گرم که از قسمت های نرم صدف بمدت 46 روز تغذیه شده بود، بدست آمد و به نظر می رسید که کارآیی غذایی دو نمونه تجاری، کمتر از آن باشد. علت آنرا ممکن است بدلیل استفاده از درجه حرارت پایین تر (یعنی 23 الی 28 درجه سانتی گراد) در یک سیستم مدار بسته با آب دریا (غلظت 34 الی 35 ppt) دانست. این محققین اشاره کردند که لیپیدهای قطبی ، استرولها و متعادل بودن اسیدهای آمینه ضروری (نظیر متیونین و آرژینین) عوامل مهم تغذیه ای میباشند که با کیفیت غذایی جیره میگوی ببری سیاه ارتباط دارند، بهر حال اگر دوره غذادهی ، طولانی شود، ممکن است کمبود مواد غذایی نادر در میگوهای پرورشی ایجاد شود (خصوصا در سیستم مدار بسته که فیتوپلانکتونها ممکن است توسط فیلتر ها دفع شوند). مگر اینکه مقادیر مناسب ویتامین و مواد معدنی بصورت مکمل به جیره غذایی آنها اضافه شود، گزارشات اخیر اشاره میکنند که پودر گوشت و استخوان و کنجاله پنبه دانه نیز در فرمولاسیون غذایی میگو استفاده میشوند. پودر گوشت و استخوان بایستی از لحاظ قیمت ، مناسب باشند. تحقیقات انجام شده نشان میدهد که اضافه کردن 5 درصد یا بیشتر از کنجاله پنبه دانه به جیره غذایی P.setiferus باعث کاهش در روند افزایش رشد میگردد ولی در مورد P.vannamei و P.stylirostris اضافه کردن آن به جیره های حاوی 20 درصد پروتئین ، به مقدار حتی بیشتر از 10 درصد ، این حالت را ایجاد نمی کند.

 

# استفاده از مقالات این سایت به هر شکل بدون اجازه کتبی از مدیریت مجموعه ایران متو ، شرعاً حرام است.